05-02-2020

Kindertekeningen declutteren (en andere spullen)

In de loop der jaren is mijn doos met 'belangrijke herinneringen' steeds kleiner geworden. Ik had dozen vol brieven en kaarten en aandenkens toen ik begon met opruimen en nu is het nog een doosje ter grootte van een pak A4 papier.

Ik heb nooit moeite gehad met het wegdoen van sentimentele spullen, maar het was ook niet in een dag weg. Sterker: ik heb er tien jaar over gedaan.

Net als voor de kinderen. Ik begon met een doos per kind en een voor man en mij. Dat waren (destijds) vier enorme dozen om mee te slepen naar Noorwegen! Als je kinderen klein zijn, komt er zo veel op je af wat spullen betreft. Kraamverslagen, armbandjes van het ziekenhuis, kleertjes, eerste schoentjes, geboortekaartjes, dekentjes en wat andere mensen je geven... en in het begin, ook toen ik al begon met ontrommelen, voelde ik me verplicht al die sentimentele shit te bewaren. Zwangerschapstesten ook. Serieus. Alsof het resultaat me niet van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat in de weg zit ;)

De oudste twee gingen naar het kinderdagverblijf en daar waren ze ook nogal van het knutselen, lamineren, voetafdrukken maken, doosjes beplakken enzovoort. Ook op school in Nederland werd er het nodige geproduceerd. Dat is hier gelukkig minder en bijna alles wat ze tweemaal per jaar meekrijgen, gaat in de groene kliko.

Ik bewaarde veel, hoe veel ik ook wegdeed. Voor de oudste had ik bijna twee ordners vol met tekeningen.

We denken vaak dat onze kinderen het oh-zo-leuk vinden om hun oude rommel in de maag gesplitst te krijgen, op enig moment. En ze vinden het echt wel grappig om eens te kijken hoe belabberd slecht ze als vierjarige konden tekenen, bijvoorbeeld. Maar voor wie bewaar ik het eigenlijk?

Ik hoef helemaal niets van mijn spullen van vroeger. Ik weet niet wat mijn moeder ermee heeft gedaan nadat ik haar vroeg alles bij het oud papier te gooien. Ze had zo veel bewaard. Maar voor wie? Want nu is zij degene die ermee zit. Als ze het niet bewaard had, had ze nu ook geen flauw idee meer wat ze dertig jaar geleden precies in de kliko had gegooid.

Ik vraag me ook af: voor wie bewaar ik het? Voor mezelf,niet voor mijn kinderen. Maar hoeveel is leuk? Een paar tekeningen, meer niet. Als ik dood ben, mogen mijn kinderen ze hebben. Ik wil echter geen berg oud papier achterlaten voor ze, maar een simpele, kleine collectie die ze een glimlach bezorgt, in plaats van hoofdpijn of een volle kliko.

Vanmorgen pakte ik de ordners er weer eens bij en viste de mooiste tekeningen eruit. De rest ging bij het oud papier. Ik vond een nette, witte, metalen tijdschriftcassette waar alle tekeningen in passen. Van vier kinderen. Dat is de collectie en daar blijft het bij. Komt er iets heel moois bij, gaat er iets anders weg.

Hetzelfde geldt voor grotere dingen.
Het is niet omdat het een groter ding is (een versierd doosje, lijstje, tegeltje) waar op is getekend dat het opeens meer 'recht' heeft om bewaard te worden. Sommige dingen heb ik gefotografeerd en vermoedelijk heb ik daarna de foto verwijderd.

Op enig moment heb ik mijn po√ęzie-album op de verkeerde stapel gelegd, want het is weg. Ik heb wel gefotografeerd wat mijn opa en oma hebben geschreven. Jammer? Nee. Weg is weg. Ik zou er anders ook nooit meer naar kijken. Het enige moment dat ik de doos met 'herinneringen' pak, is om hem op te ruimen. Mijn opa's en oma's zijn er niet meer, maar de herinneringen aan ze, wel.

Als je het lastig vindt om dingen te laten gaan, bedenk dan dat het niet allemaal in een dag, maand of jaar weg hoeft. Je leven verandert. Wat nu belangrijk is, is dat over vijf jaar misschien niet meer.

Het leven is NU. Mijn kinderen zijn geen baby's meer en ik kan me amper voorstellen dat ze dat ooit waren. Er hebben duizenden generaties voor ons geleefd die niets konden bewaren van hun kinderen. 

Ik denk soms dat foto's en spullen de functie van verhalen hebben overgenomen. En dat is zonde. Mijn opa en oma van vaders kant vertelden me altijd verhalen, van vroeger. Meestal dezelfde en altijd werd die arme jongen die uit de rij liep bij de razzia in Rotterdam weer doodgeschoten door die teringmof (zei opa) maar ik was er dol op ze te horen. Ik onthoud ze tot mijn hersens stoppen met functioneren.

Mijn moeder snapte niet dat mijn oma alle foto's in een schoenendoosje bewaarde. Mijn oma was ook nogal minimalistisch en niet van het 'gedoe'. Ze zag het nut niet, of wilde er geen geld aan uitgeven. (dat gaf ze liever aan mijn broertje en mij, de lieverd)

Van mijn ouders echter, zijn er tienduizenden foto's. Te veel om aan te beginnen. Anderhalve meter albums, uit de tijd dat mijn moeder die nog maakte. Hoe vind ik daar de paar foto's die ik misschien zou willen houden? Ik heb gezegd dat ik er niet eens aan begin.

Ik probeer mijn kinderen te leren dat spullen niet belangrijk zijn. Dat het belangrijker is om het fijn te hebben met zijn allen en leuke dingen te doen, dan onze kamers vol te stouwen met spullen waar we ons druk om moeten maken. En ze geven er ook weinig om.

Als ik ze aanleer alles te bewaren, leer ik ze dat spullen belangrijk zijn. Dat het leven draait om spullen, het bewaren van spullen, het vergaren van spullen en leven in het verleden met alle 'dierbare herinneringen'.

Maar: herinneringen maken is belangrijker dan herinneringen bewaren.
Dat houd ik in mijn gedachten als ik dingen opruim, sorteer en declutter. Alles wat we niet hebben, hoef ik ook niet te verhuizen, sorteren, onderhouden, archiveren. Wat we niet hebben, kost me ook geen tijd en gedoe.

Ik geef liever 'vrijheid' door als waarde, dan 'spullen'. Of 'oud papier'.