05-02-2020

Kindertekeningen declutteren (en andere spullen)

In de loop der jaren is mijn doos met 'belangrijke herinneringen' steeds kleiner geworden. Ik had dozen vol brieven en kaarten en aandenkens toen ik begon met opruimen en nu is het nog een doosje ter grootte van een pak A4 papier.

Ik heb nooit moeite gehad met het wegdoen van sentimentele spullen, maar het was ook niet in een dag weg. Sterker: ik heb er tien jaar over gedaan.

Net als voor de kinderen. Ik begon met een doos per kind en een voor man en mij. Dat waren (destijds) vier enorme dozen om mee te slepen naar Noorwegen! Als je kinderen klein zijn, komt er zo veel op je af wat spullen betreft. Kraamverslagen, armbandjes van het ziekenhuis, kleertjes, eerste schoentjes, geboortekaartjes, dekentjes en wat andere mensen je geven... en in het begin, ook toen ik al begon met ontrommelen, voelde ik me verplicht al die sentimentele shit te bewaren. Zwangerschapstesten ook. Serieus. Alsof het resultaat me niet van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat in de weg zit ;)

De oudste twee gingen naar het kinderdagverblijf en daar waren ze ook nogal van het knutselen, lamineren, voetafdrukken maken, doosjes beplakken enzovoort. Ook op school in Nederland werd er het nodige geproduceerd. Dat is hier gelukkig minder en bijna alles wat ze tweemaal per jaar meekrijgen, gaat in de groene kliko.

Ik bewaarde veel, hoe veel ik ook wegdeed. Voor de oudste had ik bijna twee ordners vol met tekeningen.

We denken vaak dat onze kinderen het oh-zo-leuk vinden om hun oude rommel in de maag gesplitst te krijgen, op enig moment. En ze vinden het echt wel grappig om eens te kijken hoe belabberd slecht ze als vierjarige konden tekenen, bijvoorbeeld. Maar voor wie bewaar ik het eigenlijk?

Ik hoef helemaal niets van mijn spullen van vroeger. Ik weet niet wat mijn moeder ermee heeft gedaan nadat ik haar vroeg alles bij het oud papier te gooien. Ze had zo veel bewaard. Maar voor wie? Want nu is zij degene die ermee zit. Als ze het niet bewaard had, had ze nu ook geen flauw idee meer wat ze dertig jaar geleden precies in de kliko had gegooid.

Ik vraag me ook af: voor wie bewaar ik het? Voor mezelf,niet voor mijn kinderen. Maar hoeveel is leuk? Een paar tekeningen, meer niet. Als ik dood ben, mogen mijn kinderen ze hebben. Ik wil echter geen berg oud papier achterlaten voor ze, maar een simpele, kleine collectie die ze een glimlach bezorgt, in plaats van hoofdpijn of een volle kliko.

Vanmorgen pakte ik de ordners er weer eens bij en viste de mooiste tekeningen eruit. De rest ging bij het oud papier. Ik vond een nette, witte, metalen tijdschriftcassette waar alle tekeningen in passen. Van vier kinderen. Dat is de collectie en daar blijft het bij. Komt er iets heel moois bij, gaat er iets anders weg.

Hetzelfde geldt voor grotere dingen.
Het is niet omdat het een groter ding is (een versierd doosje, lijstje, tegeltje) waar op is getekend dat het opeens meer 'recht' heeft om bewaard te worden. Sommige dingen heb ik gefotografeerd en vermoedelijk heb ik daarna de foto verwijderd.

Op enig moment heb ik mijn poëzie-album op de verkeerde stapel gelegd, want het is weg. Ik heb wel gefotografeerd wat mijn opa en oma hebben geschreven. Jammer? Nee. Weg is weg. Ik zou er anders ook nooit meer naar kijken. Het enige moment dat ik de doos met 'herinneringen' pak, is om hem op te ruimen. Mijn opa's en oma's zijn er niet meer, maar de herinneringen aan ze, wel.

Als je het lastig vindt om dingen te laten gaan, bedenk dan dat het niet allemaal in een dag, maand of jaar weg hoeft. Je leven verandert. Wat nu belangrijk is, is dat over vijf jaar misschien niet meer.

Het leven is NU. Mijn kinderen zijn geen baby's meer en ik kan me amper voorstellen dat ze dat ooit waren. Er hebben duizenden generaties voor ons geleefd die niets konden bewaren van hun kinderen. 

Ik denk soms dat foto's en spullen de functie van verhalen hebben overgenomen. En dat is zonde. Mijn opa en oma van vaders kant vertelden me altijd verhalen, van vroeger. Meestal dezelfde en altijd werd die arme jongen die uit de rij liep bij de razzia in Rotterdam weer doodgeschoten door die teringmof (zei opa) maar ik was er dol op ze te horen. Ik onthoud ze tot mijn hersens stoppen met functioneren.

Mijn moeder snapte niet dat mijn oma alle foto's in een schoenendoosje bewaarde. Mijn oma was ook nogal minimalistisch en niet van het 'gedoe'. Ze zag het nut niet, of wilde er geen geld aan uitgeven. (dat gaf ze liever aan mijn broertje en mij, de lieverd)

Van mijn ouders echter, zijn er tienduizenden foto's. Te veel om aan te beginnen. Anderhalve meter albums, uit de tijd dat mijn moeder die nog maakte. Hoe vind ik daar de paar foto's die ik misschien zou willen houden? Ik heb gezegd dat ik er niet eens aan begin.

Ik probeer mijn kinderen te leren dat spullen niet belangrijk zijn. Dat het belangrijker is om het fijn te hebben met zijn allen en leuke dingen te doen, dan onze kamers vol te stouwen met spullen waar we ons druk om moeten maken. En ze geven er ook weinig om.

Als ik ze aanleer alles te bewaren, leer ik ze dat spullen belangrijk zijn. Dat het leven draait om spullen, het bewaren van spullen, het vergaren van spullen en leven in het verleden met alle 'dierbare herinneringen'.

Maar: herinneringen maken is belangrijker dan herinneringen bewaren.
Dat houd ik in mijn gedachten als ik dingen opruim, sorteer en declutter. Alles wat we niet hebben, hoef ik ook niet te verhuizen, sorteren, onderhouden, archiveren. Wat we niet hebben, kost me ook geen tijd en gedoe.

Ik geef liever 'vrijheid' door als waarde, dan 'spullen'. Of 'oud papier'.


01-02-2020

Het fijne van een nieuw begin

Er is voor mij weinig zo mooi als een verse start. Het maakt niet uit hoe: een maandag, januari, een nieuw opschrijfboek, een nieuw kledingstuk, een nieuw blog, een lege koelkast desnoods.
Ik houd van het idee dat alles nog open is, dat ik geweldige dingen zou kunnen doen in die lege ruimte. Geweldige stukken schrijven, er schitterend uit zien, fantastische gerechten maken die iedereen met plezier eet, een pinterestwaardig bullet journal maken, enzovoort.

Maar vaak verzanden de dingen. Ik raak mijn interesse kwijt in het bijhouden van accounts omdat het niet wordt wat ik ervan gehoopt had, ik heb het gevoel dat het blog op een of andere manier niet meer past bij wat ik wil schrijven, ik klets bladzijden vol in mijn notebook waarvan ik niet hoop dat iemand anders het ooit onder ogen zal krijgen en de koelkast is een rommel.

In plaats van zelf dingen beter te doen, vestig ik mijn hoop wederom op een nieuwe start. Ik verwijder mijn blog en begin opnieuw, verwijder mijn instagram, kom erachter dat ik met een nieuwe jurk nog altijd hetzelfde hoofd heb en scheur pagina's uit mijn journal met het idee: 'vanaf nu ga ik het allemaal beter doen'.

Terwijl ik wel weet dat ik de dingen beter kan doen zonder dat ik daarvoor opnieuw moet beginnen. Ik ben letterlijk al vijftien keer begonnen met een e-book, maar elke keer als ik het nalees denk ik 'nah'. En daar het gaat weer, in de virtuele prullenbak.
Een nieuw begin is fijn maar meestal niet De Oplossing voor mijn weggooierigheid.

Ik zou graag meer willen schrijven over minimalisme, besparen en de praktische kant: hoe ruim je je huis op? Hoe zorg je dat je niet meer gehecht bent aan overbodige spullen? Hoe houd je nu daadwerkelijk geld over? Hoe maak je van een rommelige badkamer een minimalistische zen-achtige ruimte? Of simpelweg over het leven hier.
Maar dan denk ik: wie ben ik om te bepalen dat ik dat weet? Er zijn heel veel mensen die (al dan niet noodgedwongen) veel zuiniger leven, groener leven of die veel minimalistischer leven dan ik of die veel meer in contact zijn met de Noorse samenleving en dus meer 'recht van spreken' hebben.

Zucht.

Maar ik heb wel iets te vertellen, ook al ben ik niet het beste ergens in.
Ik lees op zo veel plaatsen dat mensen te veel stress hebben, rustiger aan zouden willen doen, te veel spullen hebben (getuige de als paddestoelen uit de grond geschoten Shurgards overal in Nederland :D), dat mensen beseffen dat altijd maar achter de 'Next Big Thing' aanrennen alleen maar tot meer onvrede leidt en nooit tot tevredenheid en dan denk ik: Ja, daar heb ik veel over te vertellen! Ook al komt het allemaal op hetzelfde neer en dat is dat Less = More.




Het lijkt me leuk om cursussen te maken, ebooks te schrijven en betere blogs te maken. De laatste tijd kwam het ook nergens van, door operatie, herstel, kerst en vervolgens een schijnbaar eindeloze stroom zieken, inclusief mijzelf. Niets doet mijn inspiratie tot schrijven zo tot het nulpunt dalen als een leven dat helemaal niet eenvoudig voelt.

Maar: relatief nieuw jaar, een nieuwe maand, nieuwe kansen. Ja, het blijft mooi ;) Ik laat hier wat vaker van me horen. En ondertussen ga ik werken aan fijne dingen want ik heb enorm veel zin om wel iets moois op te bouwen. Als het wat wordt, lees je het hier ;)

29-01-2020

Minimalisme en vergankelijkheid.

Ik vind 'vergankelijkheid' een wat rare vertaling van 'impermanence' maar ik ken geen Nederlands woord dat het beter omschrijft. Vergankelijkheid klinkt alsof alles 'vergaat', terwijl 'impermanence' benadrukt dat niets blijft zoals het is, dat alles constant verandert. Zelfs op het moment dat je dit leest zijn er al ontelbare cellen in je lichaam gestorven en aangemaakt. Wat bijzonder.

Van dag tot dag lijkt het soms alsof er niets verandert. Tot je terugkijkt naar een half jaar geleden, en beseft dat bijna alles anders is geworden.

In mijn eigen leven bijvoorbeeld:
  • de man ging van zelfstandig werkende naar een vaste baan in loondienst
  • onze financiële situatie en toekomst in Noorwegen behoorlijk zekergesteld
  • ik heb het bedrijf afgesloten wat voor ons een zorg minder betekent 
  • dl2 ging naar school en de oudste twee gingen naar de vijfde en zesde klas
  • mijn oma overleed en we gingen naar Nederland 
  • ik ontmoette lieve nieuwe mensen 
  • ik onderging een operatie waarvan het resultaat me elke dag blij maakt 
Verandering is onvermijdelijk en verandering is soms mooi, soms verschrikkelijk. Het helpt echter niets om je er tegen te verzetten. Je wordt vermoeider van je wanhopig vasthouden aan een boomwortel in een snelstromende rivier, dan van je mee laten voeren door de stroom.

Toch doen we het wel, dat wanhopig vasthouden.

We zien foto's van toen we jong waren en wensen dat we dat lichaam weer hadden. Sommige mensen kunnen niet accepteren dat ze verouderen en doen van alles om dat tegen te gaan, hetgeen ze er vaak  wanhopig uit doet zien. Ook realiseren we ons vaak niet de zegeningen van ouder worden: beter contact met familie, een eigen gezin, meer rust in ons hoofd, ons minder aantrekken van anderen, minder onzekerheden, meer levenswijsheid.

We bewaren kleding en spullen van onze kinderen toen ze baby waren en zouden willen dat ze nog even zo klein waren. Natuurlijk zijn baby's schattig -bij een ander- maar als iets een reden tot dankbaarheid is, is het dat je kinderen niet stoppen met groeien.

We houden vast aan spullen omdat we denken dat we daarmee een herinnering vasthouden aan vervlogen tijden, terwijl we de herinnering niet kwijtraken als we het ding niet meer hebben mits we bewust moeite doen om de dingen te onthouden. En als we de herinnering kwijtraken, dan was hij blijkbaar niet zo belangrijk.

We houden vast aan het beeld dat we van iemand hebben, of aan de boosheid over zogenaamd onrecht dat ons is aangedaan. Maar wat is er fijner dan iemand in gedachten te vergeven en de boosheid te laten gaan?

We klagen dat een bepaald seizoen is aangebroken. Argh, ik haat zomer / herfst / winter (ik ken praktisch geen lente-haters, dat dan weer niet) maar als we ergens niets aan kunnen veranderen, is het de loop van de seizoenen.
De sneeuw smelt, de bloesems verwaaien, het is te warm en vervolgens vallen de bladeren weer. De hitte van juli en de duisternis van december (proberen te) accepteren maakt het leven makkelijker.

We doen zo veel moeite om onszelf met dingen te omringen die vertellen wie we zijn. Maar... we zijn niets. Een druppel in een oceaan. Niemand die geeft om de symbolen van onze identiteit, waarmee we ons omringen.

We gedragen ons alsof we er altijd zullen zijn, alsof onze geliefden er altijd zullen zijn.
Als we zouden beseffen dat dood onze enige zekerheid is en dat het nooit zeker is dat we onze geliefden de volgende keer weer zien, ervaren we hun aanwezigheid en liefde veel intenser. We zijn dankbaarder voor het feit dat we bij ze mogen zijn.

We worden niet onthouden door hoe geweldig we eruitzien of door de nieuwe spullen die we hebben. Niet als mens, in elk geval. Dat wordt bepaald door de dingen die we doen voor anderen, hoe we ons gedragen in de wereld, de liefde die we aan anderen geven, onze verdraagzaamheid en zulke dingen. En dat is het enige dat er uiteindelijk van ons overblijft, de manier waarop we anderen hebben geraakt.

Dit besef maakt het voor mij makkelijker om dingen los te laten en te accepteren. Ik bepaal niets, ik kan mijn best doen voor mijn huwelijk, mijn kinderen, mijn omgeving en gezondheid maar uiteindelijk is wat gebeurt niet onder mijn controle. Alles verandert, en dat is het enige constante.



28-01-2020

Low buy & no buy maand.

Begin december ben ik grotendeels gestopt met dingen kopen. Het was geen strikte Buy-Nothing periode, want ik heb wel het een en ander gekocht:

  • Drie paar Darn Tough sokken (nodig)
  • Een hydroflask thermofles (nodig)
  • Drie kartonnen opbergdozen
  • Een grijze trui bij de kringloop (inmiddels mijn favoriete trui)
  • Een paar e-books (ter motivatie)
  • Een bos tulpen 
Ik ben nu bijna twee maanden onderweg en het bevalt me prima. Ik denk er ook nauwelijks aan. Het scheelt dat er vaak al weken en maanden voorbij gaan waarin we eigenlijk alleen maar basisbehoeften kopen. Winkelen is absoluut geen gewoonte meer die we moeten doorbreken.

In februari ga ik simpelweg niets kopen, behalve de dagelijkse boodschappen. Het motiveert me enorm om ons spaarsaldo te zien groeien en er gaan nog altijd meer spullen het huis uit, dan er in komen. Fijn.

Hoe lukt het om een tijd nauwelijks iets te kopen?

Koop geen trends of slechte kwaliteit (dat gaat vaak hand in hand). Koop dingen die je bij voorkeur jarenlang kan gebruiken. Als je eenmaal iets hebt dat perfect voldoet, al kost het iets meer, heb je niet meer de neiging het te steeds te willen vervangen en als het kapot gaat, laat je het repareren. Vind je eigen stijl in plaats van de massa te kopiëren.

Houd bedrijven buiten de deur. Nee - Nee stickers, unsubscribe van nieuwsbrieven, kijk geen reclames, winkel met een lijstje, koop geen tijdschriften die je aanzetten tot het kopen van spullen en volg geen wandelende reclameborden of aankleedpoppen op Instagram, hoe mooi het plaatje er ook uitziet, haal apps van winkels van je telefoon, sluit accounts.

Vermijd winkels. Alles in een winkel is erop ingericht je dingen te laten kopen. Als je nog niet zo sterk in je schoenen staat, laat je dan ook niet verleiden. Ik denk bijvoorbeeld zelden aan chocola of stroopwafels maar als het voor me ligt, vind ik het erg lastig er niet aan te beginnen. Jezelf simpelweg niet in de verleiding (laten) brengen, is de makkelijkste manier om het te ontlopen.

Reset je brein met een Buy Nothing maand. Een maand niets kopen, behalve eten en zeep en tandpasta is prima te doen. We zijn zo geneigd om maar aan elke impuls toe te geven en het is zo makkelijk om iets dat je totaal niet nodig hebt te bestellen via internet of te kopen in een supergoedkope winkel, soms zelfs met een creditcard maar het is desastreus voor je financiële situatie. Het maakt je alleen maar armer.

Jezelf afleren om niet overal ja op te zeggen is lastig want we gaan als vanzelf op zoek naar een reden om het toch te kopen. Superaanbieding, nodig, past zo goed bij die ene jurk / ketting... maar diep van binnen weet je dat het onzin is.




De eerste week is lastig en moet je jezelf 'dwingen' iets niet te kopen maar het went snel. Gewoon volhouden en beseffen dat je echt helemaal niets lijdt als je iets niet koopt, helpt.

De hele wereld schreeuwt dat je aan elke impuls moet toegeven om erbij te horen. Koop de nieuwe telefoon! Leen drie ton voor dat droomhuis! Koop die nieuwe auto! (oh, dat was premier Rutte) Verwen jezelf met een 76e lippenstift! Profiteer nu!
Maar: je voelt je beter als je dat niet doet.

Houd eventueel een briefje bij je, waarop je schrijft wat je echt graag wil. Een opgeruimd huis, financiële rust, geld over aan het einde van de maand, sparen voor een goede oude dag of studie voor je kinderen of je hypotheek aflossen en bekijk dat als je je in de verleiding gebracht wordt. Je voelt je zo veel beter als je het gewoon laat liggen. Doe een stap achteruit, kijk naar het plafond, haal diep adem en loop weg. Zo.

Wees blij met wat je hebt. Als je de overbodige rommel tussen je echt fijne dingen hebt uitgehaald, zie je je spullen voor wat ze werkelijk zijn. De tafel waar je met de hele familie aan zit, de bank die misschien niet perfect is maar waarbij je je niet druk hoeft te maken om kattennagels, hondenharen en een gemorst glas limonade en je kast met wat fijne kleding waar jij je goed in voelt.
Het is serieus waar dat hoe minder ik heb, des te tevredener ik ben. Wat natuurlijk ook weer een omslagpunt heeft, maar tot heden heb ik dat niet bereikt.

Ruim je huis op. Zo kom je erachter dat je veel minder nodig hebt dan je denkt. Afhankelijk van hoe je huis er nu uitziet kom je misschien nog allerlei leuke dingen tegen. Dingen in je vriezer die je op kan eten, kleding waar je het bestaan van vergeten was of allerlei dingen die je kan verkopen voor het extra spekken van je bankrekening. 

Een opgeruimd huis geeft je bovendien een gevoel van controle, net als niets uitgeven doet. Het is fijn als jij de baas bent over je spullen en je uitgeefgewoontes, en niet de spullen en marketeers.

Werk je administratie door. Ruim alles op, doe weg wat weg kan en misschien vind je nog wat verzekeringen en oude pensioenen die je af kan kopen, vergeten spaarplannen of ander 'gratis geld'. Het is een klus van een paar dagen als je pech hebt, maar de rest van je leven controle over je administratie is dat meer dan waard.

Ik heb er zin in. Ik heb zin om aan het einde van februari een mooi bedrag op de spaarrekening te kunnen bijschrijven. Ik heb zin om fijn helemaal niets aan te schaffen en in plaats daarvan te doen wat ik echt leuk vind: buiten zijn (als het ooit nog eens stopt met gieten), tekenen en schrijven, bloggen, eten maken en lezen. En daar heb ik helemaal niets voor nodig.


27-01-2020

Waarom zou je (elke dag je huis opruimen)

Veel mensen maken hun bed niet op omdat ze er 's avonds toch weer inkruipen. Klinkt logisch maar een onopgemaakt bed is me een doorn in het oog, al kan ik ook de deur dicht trekken en heel de dag geen voet in slaapkamer zetten.

Ik doe veel dingen elke. dag. weer. De bedden opmaken (mijn kinderen doen het vaak zelf). De toiletten en wasbak schoon. Stofzuigen. De keuken netjes houden. Alles wordt weer een rommel. Soms binnen een week en soms binnen vijf minuten. En toch stug volhouden hè?

Daar zijn redenen voor natuurlijk.

Het is simpelweg mooier om naar te kijken. Ik vind rommel bij een ander nooit storend, bij mezelf des te meer. Een opgeruimd huis, zonder zwerfspullen is veel rustiger en aangenamer om naar te kijken. Ik heb niet het gevoel dat ik nog dingen moet doen, als ik om me heen kijk wanneer alles opgeruimd is. Heerlijk. En het kost me doorgaans niet meer dan tien minuten om alles aan kant te hebben, dat is nog mooier.



Het is goedkoper. Als je goed voor je huis zorgt en het netjes houdt, blijft alles mooier en hoeft minder vaak vervangen. De kinderen spelen netter als het geen chaos is terwijl chaos op zijn beurt chaotisch gedoe uit lijkt te lokken. Ik hoef niets te zoeken of extra aan te schaffen wegens kwijt en bovendien: ik heb zelden de neiging het huis te moeten ontvluchten.

Ik ga graag naar buiten maar niet om de boel binnen te ontlopen. Naar de stad om je huis vol achterstalligheid te ontlopen en daar je mandje vol te laden met spullen bij Action of kringloop wat alleen maar bijdraagt aan de chaos is een minder slim idee.
Thuis zijn is gratis, ergens anders heen gaan kost bijna altijd geld. Als je zorgt dat je huis een fijne plek is, ben je minder geneigd het te ontvluchten.

Ik doe meer in een net huis. Een tijdje geleden moest ik met de oudste naar de tandarts om 8 uur 's ochtends. Ik kwam weer thuis in de chaos van de ochtenddrukte en het kostte me enorm veel moeite om mijn draai terug te vinden en überhaupt iets nuttigs te gaan doen.

Een schoon huis zet de toon voor de dag voor mij: ik ben productiever, als in: ik stel dingen niet uit, ik doe dingen efficiënter, makkelijker en bovendien met meer plezier.

Ik voel me niet bezwaard als er onverwacht bezoek komt. Niet dat dat dagelijks gebeurt maar die keer dat er onverwacht mensen op de stoep staan kan ik ze doorgaans in een schoon en opgeruimd huis binnenvragen in plaats van me te moeten verontschuldigen voor de rommel.
Natuurlijk is het hier ook geregeld een chaos van uitgestrooid huiswerk, knutselprojecten en op te vouwen wasgoed maar dat is een chaos die in een paar minuten aan de kant is.



De kinderen en ik zijn rustiger. Of ze zijn rustiger omdat ik rustiger ben in een opgeruimd huis maar hoe dan ook: het scheelt. Ik ben ook rustiger: ik slaap heerlijk in een kamer met alleen een bed en een lampje, terwijl ik vroeger naast een boekenkast vol losse eindjes, met donkerrode vloerbedekking, een uitpuilende kast en 'handige' opbergmanden vol rommel onder mijn bed een stuk meer moeite had met in slaap vallen.

We hebben het gezelliger. Als het netjes is in huis, ben ik meer geneigd om iets leuks te doen. Voorlezen, naar buiten, iets bakken, langer aan tafel blijven zitten, met zijn allen aan tafel tekenen, alles gaat makkelijker als de basis in orde is en ik niet afgeleid word door rommel en een visuele 'to do' lijst.

Het hoort erbij. Het is mijn werk en ik zie het als mijn baan. Ook zonder vreemde ogen -die van een baas bijvoorbeeld- is het belangrijk om je werk goed te doen. Het is belangrijk om eerst je eigen huis op orde te hebben voor je aan andere dingen begint en een opgeruimd huis zorgt ervoor dat ik dat veel makkelijker doe.



25-01-2020

Ons bezoek aan Nederland.

En toen waren we weer terug na een paar gekke dagen. We kwamen dinsdag om zes uur aan in Dordrecht. We gingen hier vandaan met prachtig, zacht zonnig lenteweer en kwamen aan in de Noorse herfst maar dan in Nederland, zo donker en grauw.

De dag erna deden we boodschappen en 's avonds gingen we met mijn ouders naar de stad. Iets drinken in De Klander Muelen (💜 het historische pand waarin het gevestigd is) en daarna naar Ammos, een fantastisch Grieks restaurant. Mijn ouders gaan graag uit eten.

bron: https://beleefdebiesbosch.nl


Donderdag was de begrafenis. Tja. Ik ben blij voor mijn oma dat ze op een waardige manier, zonder erg lijden is heengegaan. Aansluitend gingen we naar het huis van mijn broertje. De kinderen waren blij hun neefjes en nichtjes weer te zien en het was gezellig.
Helaas was mijn broertje (broertje, van 32 jaar, 1.90 en 95 kilo 😄) ziek en hebben we naast het deprimerende weer ook het virus mee terug genomen: de oudste ligt met een zeer nuttige emmer naast zich op bed sinds we weer thuis zijn.

Het was fijn om veel familie weer te zien. De broer van mijn oma en zijn vrouw, mijn eigen broertje en oude bekenden. Veel aanzienlijk ouder geworden mensen maar dat zullen ze van ons ook zeggen.

Oma kreeg een nette plek op het kerkhof en precies toen we om het graf stonden, brak de bewolking open en kwam even heel fel de zon door. Altijd fijn, als het weer symbolisch verantwoord meewerkt.

Andere activiteiten

Ik ging op de fiets naar de bakker met de kinderen voor croissants. We aten friet bij Bram Ladage. We winkelden kandijkoek, stroopwafels en hagelslag. We maakten wandelingen door de binnenstad. De kinderen gingen met mijn moeder naar de boekwinkel waar ze na bijna een jaar nog werden herkend als 'de kindertjes uit het buitenland'. Grappig. Tijdens schooltijd loslopende kinderen zorgt voor veel vragen in Nederland. We bleven tot 's avonds laat een beetje kletsen over oma en allerlei andere dingen.

Restjes opmaken

Gisteren kookte ik voor 14 man met alles dat nog in mijn moeders koelkast en vriezer lag na de afgelopen hectische weken zodat ze weer helemaal met een 'schone lei' kan beginnen, boodschapsgewijs. Vond ze fijn.
Ik had ook bij de Griek gevraagd of we het restant van de schotels mee konden nemen, het was zo zonde om weg te gooien. Het was een vrij ongebruikelijke vraag geloof ik maar ik kreeg keurig een tasje mee met alles waarvan ik had aangegeven met mee te willen nemen. Netjes!

Een boel eten 😕

Ik voel me nu licht vadsig en ga morgen heerlijk terug naar wat ik normaal eet. Natuurlijk, ik eet het zelf op maar ik kan er ook niet tegen als er zo maar van alles wordt weggegooid.
Bij mijn ouders is er 'genoeg' als er eten over is, bij mij als alles op is en iedereen genoeg heeft gegeten.
Ik voel me echt een stuk beter als ik 'weinig' eet, dus geen tussendoortjes, lichte maaltijden en geen liflafjes voor of na het eten. Gelukkig val ik even snel af als ik aankom dus over een week voel ik me weer veel beter in mijn vel.

Dus. Het was een hectische reis, maar het was goed om bij het afscheid te zijn en samen te zijn met mijn familie. Vier dagen is eigenlijk te kort, maar toch ook lang genoeg en het is heerlijk om weer thuis te zijn. De stilte, zelfs als je aankomt op het vliegveld hier is zo heerlijk.

Hier nog een paar foto's. Van de ochtend dat we vertrokken, via de Dordrechtse binnenstad en weer terug naar huis :)

























20-01-2020

Licht reizen.

We gaan morgen naar Nederland. Dat was niet de planning tot een paar dagen geleden maar soms gebeuren er dingen.

De reden van de reis -het verscheiden van mijn een dag ervoor 88 jaar geworden oma- is niet fijn, iedereen weer in levenden lijve (behalve oma dus) zien wel.

Natuurlijk deed ik zaterdag voor een hele week boodschappen, dus gisteren bakte ik champignons voor de vriezer, vroor te rijpe bananen in en de kinderen hebben 400 gram spinazie moeten verwerken in hun ontbijtsmoothie. Maar: bij terugkomst vinden we geen (of in elk geval minder) projecten in de koelkast.

Gisteren en vandaag maakte ik het huis schoon. Dat doe ik normaal op maandag. Ik volg het systeem van Flylady en maandag is voor stoffen, stofzuigen, dweilen en rommel opruimen (onder meer) in de meest gebruikte ruimtes van je huis. Dat is bij ons simpelweg het hele huis 😅 Het heet het weekly home blessing hour en meer dan een dik uur kost het me zelden. Vandaag deed ik het wat intensiever dan normaal, omdat kinderen nu eenmaal rotzooi makende viespeuken zijn. Mijne althans.

We nemen (uiteraard) alleen handbagage mee. Wat we meenemen:

Kinderen:
  • 4 onderbroeken, 4 paar sokken
  • 2 shirts of jurken
  • 2 broeken of leggings
  • 1 vest of trui
  • 1 pyjama
  • 1 knuffelbeest van bescheiden afmetingen 
  • 1 rvs drinkfles
  • telefoon + lader
Man: 

  • 4 x ondergoed
  • 4 x shirt
  • 1 x overhemd 
  • 1 x broek
  • telefoon + lader
  • boek 
Ik: 

  • 4 x ondergoed + panty / kousen
  • 1 jurk
  • 1 vestje
  • mascara, wenkbrauw- en oogpotlood, oogschaduw, lipgloss
  • telefoon + lader (ik lees boeken op de kindle-reader op mijn telefoon, dat leest verrassend fijn) 
  • rvs drinkfles 
  • haarborstel
Verder: 

  • Bank-ID dinges
  • Portemonnee met NL en NO pinpas en rijbewijzen
  • Paspoorten 
  • Iets dat ik ongetwijfeld vergeten ben hier te noteren
Ik neem mee wat we absoluut nodig hebben, niet wat we misschien nodig hebben.

De pyjama's voor de kinderen kunnen natuurlijk vervangen worden door een trainingsbroek of legging en shirt dat ze ook overdag kunnen dragen maar nee. Nee.
 

Het is heerlijk om niet moeilijk te hoeven doen voor een reis en relaxed te vertrekken.

Morgen hebben we in een kwartiertje alle overige spullen gepakt.

Het huis is na mijn ochtendroutine aan kant, om half negen en dan is het tijd voor meer koffie, stuiterende kinderen naar buiten gooien en nog meer koffie. En lunch. 
Daarna trekken we de deur achter ons dicht en rijden we op het gemak naar Kjevik, het vliegveld hier vlakbij en zijn we hopelijk rond etenstijd in Dordrecht 🍝