12-12-2019

Je uitspreken.

De wereld zit al behoorlijk vol met behoorlijk mondige mensen. Luidruchtige mensen. Van die mensen die menen dat iedereen recht heeft op hun eigen mening ;) Mensen die menen te moeten reageren op alles waar ze het niet mee eens zijn, of het nu een tweet, facebookpost of random opmerking van een random persoon is. Mensen die denken dat ze hun aanwezigheid alleen maar kenbaar kunnen maken met tegengeluid.

Mensen die blogs gaan lezen, discussies aangaan of tv-programma's kijken alleen maar om het ergens niet mee eens te kunnen zijn en dat luid en duidelijk kenbaar maken. En dat geldt voor allerlei mensen, aan alle kanten van allerlei spectrums. (Spectra? Spectri?)

Ik denk niet dat de wereld nog meer zulke mensen nodig heeft.

Maar wel meer mensen die zich uitspreken waar ze voor staan. Niet door een discussie aan te gaan met iedereen die dat niet wil maar door eigen ervaringen te delen.

Als je iets doet dat tegen de heersende norm ingaat, krijg je kritiek. Soms opbouwend maar niet zelden door iemand die zich beter wil voelen door jou de grond in te trappen of door simpelweg een leuke-niet-leuke opmerking te maken. En als je dan van nature al conflictvermijdend bent, of dingen  vergoelijkt,  heb je soms het gevoel dat je alleen staat.

En voor je het weet ben je 'gewoon thuisblijfmoeder' of 'alleen maar huisvrouw' en sta je verontschuldigingen te brabbelen en te vertellen dat je z.s.m. weer gaat werken. Dat moet natuurlijk niet hè!

Het voordeel van kritiek is dat je dieper na gaat denken over waarom iets juist wel of niet zo is. (In mijn geval dan, ik ben een 'mediator', iemand die altijd minstens vijf kanten aan een verhaal ziet en iedereen op zijn minst een beetje kan begrijpen. Hierdoor lijkt het alsof ik me loop te verdedigen maar dat is echt niet zo)

Voor jezelf duidelijk weten waarom je iets wel of niet doet, is belangrijk. Niet om een discussie te kunnen winnen, maar om met opgeheven schouders en een goed gemoed dom geklets te kunnen weerstaan en beantwoorden. Want het is, denk ik, wel degelijk belangrijk om een weerwoord te geven. Omdat je nooit weet wie luistert en welk zaadje je ergens plant.

Als we altijd maar schaapachtig lachen en de schouders ophalen, gebeurt er nooit wat.

Bovendien: reageren is belangrijk omdat we dan weten wat de ander precies bedoelt. Niet zelden bedoelt iemand het heel anders dan hij of zij het in eerste instantie brengt en begrijpen we elkaar na een paar minuten prima. 

Soms voelen we ons gewoon zo'n vreemde eend in de bijt dat we de woorden van anderen verkeerd interpreteren. Maar als je niet laat zien wie je bent, hoe moeten anderen dat dan weten?

Als je leeft vanuit de overtuiging dat wat jij doet, het beste voor jou is maakt dat je sterk. En gelukkiger. 

Als je er trots op bent om huisvrouw te zijn: draag het uit. Maak je dagelijks leven mooier. Zie je werk als je baan, waarin je ook elke dag je best doet, netjes voor de dag komt en nieuwe vaardigheden leert.
Als je vrouwelijker wil zijn, verontschuldig je dan niet voor hoe je eruit ziet tussen de yogabroeken en fleecetruien, omarm je zachte kanten in plaats van ze te overschreeuwen en wees er trots op dat je je gezin verzorgt in plaats van licht beschaamd en verontschuldigend te vertellen dat 'niet werkt'.

Het is oké als jij en je man de dingen traditioneel doen, als je in een god gelooft, als je niet wil dat je kinderen grotendeels door vreemden of de ipad worden opgevoed of als je je niet thuis voelt in dit tijdperk.

Er zijn veel vrouwen zoals ik en een flink deel van de lezers van dit blog Maar wat ik begrijp uit mails en berichtjes via IG, hebben we vaak maar weinig gelijkgestemden om ons heen. Daardoor lijkt het alsof we alleen zijn, maar dat zijn we niet.

En ook al lijkt het alsof niemand ons ziet, we hebben allemaal een publiek. We worden allemaal bekeken. De beste of minstens een betere versie van onszelf zijn kunnen we allemaal. Geen siliconen voor nodig. Maar wel de overtuiging dat we het beste doen dat we kunnen, dat we het waard zijn, dat ons gezin het waard is en dat het leven het waard is om geleefd te worden zoals we doen.

We kunnen allemaal mensen inspireren door te leven vanuit onze overtuiging wat goed is. Of op zijn minst zorgen dat ze ons beter begrijpen. En vice versa.

Tegen de stroom inzwemmen is niet makkelijk. Maar bijna iedereen die een verschil maakt, wordt in eerste instantie met argusogen bekeken. 

Misschien ben je geen voorbeeld voor de moeder van je dochters vriendin, maar wel voor het vriendinnetje in kwestie. Misschien niet voor je carrièrebuurvrouw maar wel voor de zwangere 24-jarige even verderop in je straat die zich afvraagt hoe het zal zijn om een tien weken oude baby naar de opvang te brengen. Je weet het niet.

Wees trots op wat je doet. Spreek uit waar je voor staat. Je hoeft geen discussie aan te gaan maar je hoeft je evenmin in een hoek te laten zetten. Zet eventueel op papier waarom je doet wat je doet als je in een goede bui bent en lees het door als je je flauw voelt. Onthoud dat je niet alleen bent en dat je door tegen de stroom in te zwemmen ook een pad effent voor vrouwen na jou.

Wat je doet, is belangrijk 💚




11-12-2019

#metoo en rare aannames.

Gisteren zette ik op instagram een schermafbeelding van een nieuwsbericht: een Zweedse tv dame was veroordeeld tot een geldboete en gevangenisstraf voor het 'me too' onterecht beschuldigen van een vakgenoot van verkrachting. Ik heb al eerder geschreven dat ik 'me too' een vreselijk fout gedrocht geworden vind. Want: vrouw noemt man + daad op sociale media -> man is veroordeeld of hij nu schuldig is of niet. Goh, zouden we andersom eens zo moeten doen, dan was de wereld te klein.

Iemand stuurde nog een berichtje:

'Ik ben oprecht nieuwsgierig. Je hebt drie dochters, vind je het hun verantwoording dat mannen zich gedragen tegenover hen en dat ze niets mogen zeggen als iemand zich toch misdraagt tegenover hen'. 

Wel.

Als allereerste: 

Ja, ik denk dat je als vrouw voor een flink deel verantwoordelijk bent voor hoe mannen zich tegenover je gedragen. Ik heb nooit een probleem gehad met mannen. Ik geef geen enkele man behalve die van mij het idee dat ik makkelijk met ze naar bed ga. Niet door hoe ik me gedraag en niet door hoe ik me kleed. En ik had altijd mannelijke vrienden, nauwelijks vriendinnen.

Ik zeg niet dat het al het leed kan tegenhouden, maar het is op zijn minst een barrière. 

Als al je waren boven en onder je kleding uitpiepen trek je die paar mannen aan die zich wel als een klootzak gedragen en de kans bestaat dat je juist de leuke mannen wegjaagt, aangezien praten met een zeer uitdagend geklede vrouw lastig is voor de veel meer visueel ingestelde man.

Je kan zeggen dat het jouw vrijheid is eruit te zien zoals je wil maar dan is het ook jouw vrijheid om met je spiegelreflexcamera en een designertas in een achterafstraatje van een toeristische stad te gaan lopen.

Het is simpelweg iets dat je niet moet doen omdat er nu eenmaal mensen zijn die je willen schaden. Dat maakt niet al die andere mensen slecht.

Dat er vrouwen zijn die om het geld met mannen trouwen, maakt mij ook nog geen golddigger. 

Ten tweede: 

Ik probeer mijn dochters bij te brengen dat ze een hoge standaard moeten hebben voor zichzelf. De oudste is elf dus het is nog niet heel actueel maar ook nu al kunnen ze opletten hoe ze zich kleden, hoe ze spreken en wat ze doen. Ik wijs geregeld de goede en slechte voorbeelden aan.

Een vrouw die aan zichzelf amper eisen stelt, vindt over het algemeen ook geen man met heel hoge eisen. Als je je gedraagt als een domme luidruchtige sloerie, vind je net zo goed je mannelijke equivalent als wanneer je welbespraakte kieskeurige dame bent.


Ten derde: 

Natuurlijk moet iedereen met zijn handen van mijn dochters afblijven. Wat een gekkigheid te denken dat ik dat oké vind als ik het niet eens ben met de manier waarop de 'me too'-beweging opereert.

Veel vrouwen beseffen niet dat er heel veel levens volledig verwoest zijn. Of het boeit ze niet.

Of de man in kwestie nu wel of niet fout was, vaak hebben ze een vrouw, kinderen en altijd ouders wiens man, vader of zoon voor de ogen van de hele wereld aan de schandpaal genageld is.

En al komt er een rechtszaak en al volgt er vrijspraak, het leed is al lang geleden en de associatie met de poten niet thuis kunnen houden, blijft.

Hoe veel vrouwen 'gooien hun vrouwelijke charmes in de strijd' om iets gedaan te krijgen. En dat is prima en leuk. Als je het doet bij de bakker of bij een klant aan de telefoon op je werk. Maar om iets gedaan te krijgen van een leidinggevende waarvan je toch al weet dat hij een zwak voor je heeft moet je oppassen in plaats van je charmes in strijd te gooien en te gaan mekkeren als hij op je avances ingaat. Veel ongemakkelijke situaties zijn te vermijden.

Ik heb twaalf jaar lang grotendeels fulltime gewerkt waarvan acht jaar in een bedrijf met 23 mannen en 1 andere vrouw dus ik ben niet volledig wereldvreemd.

-*-*-

Het gemak waarmee de hele samenleving lijkt te accepteren dat een man schuldig is zodra een vrouw hem beschuldigt, vind ik stuitend. Ik heb naast drie dochters ook een zoon. Zodra die laatste heeft besloten dat je oke bent is er vrij hoog risico op een knuffel. Ik mag hopen dat dat er de komende jaren een beetje afgaat voor ook zijn welgemeende knuffel straks als aanranding wordt ge-#metoo'd.

Maar over zoons maken we ons blijkbaar minder druk.

Dan maar even naar mevrouw Fiamengo luisteren.

https://www.youtube.com/watch?v=7ba-pdQ8eT8


10-12-2019

Over minimalisme

Minimalisme en mij... hoe gaat het daar mee? Wel, ik denk er niet meer zo veel aan. Behalve nu ik er over schrijf want ik kwam een youtube video tegen over het onderwerp en ik verveel me, dus ga ik bloggen.

De laatste tijd heb ik meer dingen gekocht dan de afgelopen jaren bij elkaar. Nagellak, parfum, lippenstift in vijf kleuren, kookboeken, twee tieten en drie tafeltjes. Ik ben er allemaal erg tevreden mee en het meeste gebruik ik dagelijks ;) Geen idee of ik mezelf nu nog minimalist mag noemen maar och, ik doe het toch al niet meer.

Het grappige is wel dat ik het ook snel weer helemaal zat ben en nu ik mezelf en het huis een beetje opgeleukt heb, totaal geen behoefte meer heb om meer dingen aan te schaffen. Behalve bh's in de goede maat. Maar dat is natuurlijk meer noodzaak dan luxe 😇

Er zijn natuurlijk, zoals altijd, tienduizenden dingen te koop die ik echt heel leuk vind of best zou kunnen hebben. Maar zoals bijna altijd, zie ik daar het nut niet van in.

Ik kan er nu prima tegen als er iets in huis is dat niet 100% nuttig is. Ik heb een paar dingen puur voor het leuk en dat vind ik nu ook nuttig. Fijn aan de ogen, hier en daar een plant, kandelaar of foto. In de kelder een plankje voor stoelendansende opleukmeuk. Mijn eigen kringloopje.


Maar door me te gedragen als een brave consument, ga ik me snel zo gruwelijk nutteloos voelen. Wanneer ik echter dingen zelf maak, zelf doe en zoals gebruikelijk de winkels grotendeels vermijd, voel ik me veel beter.
Ik heb meer het idee dat wat ik doe met mijn leven, zin heeft. Veel meer zin dan wanneer ik in de auto stap en naar het winkelcentrum rijd als ik meen iets te moeten, hoewel dat soms ook simpelweg het geval is.

Misschien is dat het probleem van 'consumentisme'. Je kan consumeren tot je een figuurlijke ons weegt, maar het vervult je nooit echt. Van binnen. Een gekochte krans is nooit zo leuk als die je met een stuk remleiding en groen uit eigen tuin hebt gemaakt. Het boeket van de bloemist nooit zo blij als het veldboeket dat je op een zonnige zomermorgen plukte langs de dijk. En de gebakjes van de bakker nooit zo lekker ... oh nee, die zijn wel lekkerder. Maar het gaat om het idee 😊

Na een tijdje heb ik simpelweg genoeg, ook van leuke extra dingen zoals nagellak, tafeltjes, kandelaars, lippenstiften en tieten. En dan heb ik geen zin meer in meer. Ook niet in minder, want het is prima zo. Ik heb weer zin in natuurlijker. Eenvoudiger. Zuiniger.

En dan ga ik zo graag weer terug naar een eenvoudiger leven. De komende maanden fijn de winkels vermijden, opmaken wat ik heb, zelf maken wat ik niet meer heb en het spaarsaldo weer aanvullen. Nieuwe dingen leren.

Zo veel jaar minimalisme heeft me in elk geval betere gewoonten gegeven. Gewoonten die er vermoedelijk nooit echt meer uitgaan, ook al ben ik minder strikt voor mezelf. En dat is fijn. Ik denk er zoals ik zei gewoon niet meer zo bij na. Ik denk niet meer dat meer minimalisme altijd per definitie het antwoord is op al mijn levensvragen of de oplossing voor alle problemen. Maar meestal wel ;)

Want blut? Minimalisme. Huis te vol? Minimalisme. Onrust in je hoofd? Minimalisme. Gestruikeld over de bijzettafel vol Riviera Maison-goodies? Minimalisme. Kast vol kleding maar niets om aan te trekken? Minimalisme. Nooit klaar met huishouden? Minimalisme.

 Maar alles met mate. Ook minimalisme💜

09-12-2019

De plannen voor deze week. Herstel.

Dit zou prima een heel lege pagina kunnen zijn eigenlijk. Plannen? Ha. Ha. Ha.

Nee.

Morgen is het alweer een week geleden sinds ik onder het mes ging. Dat ging snel en gelukkig voel ik me elke dag een stukje beter. Vandaag ging de man weer werken en ik moest de pleisters op de littekens laten vervangen, die er volgens de zuster keurig uitzagen.

Ik ben ook elke dag meer blij met mijn nieuwe voorkant. Ze komen wat dichter bij elkaar te staan en zijn minder torpedo-achtig en zachter, dus ze worden mooier en mooier.

Ik slaap nog steeds op twee kussens maar kan wel kleren weer over mijn hoofd aantrekken. Iets boven mijn hoofd pakken lukt niet, net als kaas schaven, iets van het nachtkastje pakken, stofzuigen, de tafel boenen en in een grote pan eten roeren.

Ik kreeg vanmorgen mijn groene suède jasje niet meer hoog dicht en daar was ik erg blij mee 😁

Ik ben nog wel moe en vanmorgen om kwart over zes mijn bed uit viel me zwaar. Verder heb ik geen last van gehad van andere narigheid die je soms leest als het gaat om het herstel na een borstvergroting of operatie. Ik val niet meer in slaap aan het einde van de middag, dat is fijn. En practisch.

Ik heb niet zo veel eetlust maar de man kocht heel prijsbewust niet de gevraagde één maar zes repen 85% cacao chocola. Want 30% korting. Calorieën naar binnen werken middels het muilen van chocola is zoals de meesten van ons weten, niet heel lastig 🙊

Komt denk ik ook omdat ik niet zo actief ben. Of, ik ben wel een beetje actief maar mijn tempo ligt zo laag het eigenlijk meer bezigheidstherapie is dan dat het echt effect heeft.

afgelopen vrijdag en vorige week zondag

De komende week houden we het rustig. De jaarafsluiting van de klas van de jongen hebben we overgeslagen, hij wilde liever Lego bouwen met zijn papa en morgen taart bakken met mij in plaats van daarheen. 
Ik zag er ook tegenop om het hele avondritueel met de andere kinderen in mijn eentje te doen en de man zag op zijn zachtst ook niet uit naar liedjes in de gymzaal gevolgd door nog anderhalf uur lang lauwe rijstebrij. Raar!

De man is deze week jarig en we maken er een leuke dag van. 43 Wordt ie.
Hij hoorde vandaag dat hij de 21e tot de 2e vrij is. Oh, ik heb zin in die tijd 💚

Ik heb al allerlei dingen verzonnen voor als ik straks weer meer kan dan nu. Van notenmelk en zalfjes maken tot kruiden kweken en (uiteraard) een januari-declutter- en -budgetmaand.

En verder deze week: he-le-maal niets op het programma. Zaligheid. Wel vaker naar buiten dan de afgelopen week. Ik zie wit als een lijk en bankhangen heeft mijn algehele conditie weinig goed gedaan. Logisch, maar toch. Binnen zitten is niet aan mij besteed.
Toch is het me best meegevallen, het niets kunnen doen. De man ging ook fijn elke dag een paar uur met de kinderen weg zodat ik kon uitrusten en er is niets in chaos verzand.
Ik mis mijn gewone leven wel een beetje nu. Ik houd van de dingen die ik normaal gesproken doe. Ik houd van een schoon huis, eten maken, buiten zijn, eenvoudige dingen doen als de houtkachel branden en ja, zelfs de was doen en buiten ophangen.

Mijn handen jeuken wel een beetje om meer te doen maar dat gaat nu simpelweg niet. En dat is wel heel erg december zoals het zou moeten zijn. Pas op de plaats. Rust.
Terugkijken op een zeer bewogen jaar waarin eigenlijk alles uiteindelijk ten goede veranderde. Uit het raam kijken. Mijmeren. Hopen op sneeuw. Of in elk geval geen regen. Toch naar buiten gaan. Nieuwe plannen maken. Samen zijn met mijn geweldige man en lieve kindertjes. Weinig hoeven. Genieten van lichtjes in het donker en de zon die zich heel af en toe laat zien. Schrijven. Tekenen. Bakken. Kou. Kale bomen. Wat feestelijkheden. Simpele dingen. 

Ik ben blij 💗

06-12-2019

Dag twee en drie na borstvergroting

Dag twee en drie na de operatie 😎 Een week geleden had ik net de afspraak gemaakt. Dat ging best snel!

Gisteren -dag twee- was mijn minste dag. Ik voelde me vadsig van het weinig bewegen en niet douchen, slonzig vanwege niet netjes in de verf en mijn haar in een knot, moe van de narcose en pijnlijk door de onderkant van die verdraaide (figuurlijk, niet letterlijk) sportbeha.

En oh ja, ik kan er niet tegen om niets te kunnen doen en iemand anders die wel wat kan doen, ook niets te zien doen terwijl ik overal stof, rommel, was en andere viesjes zie liggen 😅

Dat vind ik echt een stuk lastiger dan de pijn (wel, ongemak, stijfheid... pijn doet het niet): niet
kunnen doen wat ik wil doen en dingen aan de man moeten vragen om te doen. Die daar dan minder het nut van ziet of geen zin in heeft, of beide. Argh! 😠Maar ik kan weinig anders dan het gewoon maar accepteren en mezelf vertellen dat het reuze meevalt. Doet het ook.


Mijn moeder was ook grappig. Ik typte dat ik nogal stijf was, toen ze vroeg hoe het ging.
'Dat komt vast van het op de operatietafel liggen' schreef ze terug.

Ik denk het ook 😂

Dag 2 en 3 na borstvergroting

De eerste dag na de operatie had ik het idee wat vocht vast te houden maar nu niet meer. Ik weeg een
halve kilo meer dan ervoor, maar 550 gram is wat er in is gestopt dus dat klopt.

Zelluf doen? (antwoord: nee)

En verder... er waren geen 'gênante' dingen die ik niet zelf kon. Ik had van tevoren wel geprobeerd of ik met mijn voet de wc kon doortrekken maar dat was niet nodig. De man heeft me vanmorgen wel geholpen een jurk over mijn hoofd te trekken, mijn bh vast te maken en eergisteren om een panty aan te trekken maar dat boeit me niet. Elke dag gaat het een beetje makkelijker, deze dingen.

Dingen die moeilijk gaan zijn op zeeppompjes drukken, het gas aanzetten, potten open draaien, mijn telefoon van het nachtkastje pakken en meer van die onbenullige dingen waar je nooit erg in hebt.

Dingen oppakken mag niet en doe ik ook niet. Ja, een kussen of een glas water maar ik ga echt geen risico nemen. Twee weken in een wat minder schoon huis overleven we probleemloos.

Vandaag mocht ik weer douchen en dat was zo zalig. Ik voel me een ander mens. Heb me weer opgemaakt, mooi aangekleed en mijn horloge, trouwring en ketting terug aangedaan. Om vervolgens weer op de bank te gaan zitten.

Pijn?

Ik nam sinds gisterenochtend -sinds dag 2- alleen nog af en toe paracetamol en sinds gisterenavond niets meer. Misschien dat ik er later op de dag nog een paar neem, maar niet de speciale van de apotheek want ik had het idee dat ik daar misselijk van werd.
Gewone 500 mg paracetamol dus. Wat het meest zeer doet is het gevoel van een strakke bh-band op de littekens en daar helpt toch geen pil tegen.


En hoe ziet het eruit? 

De littekens zien er mooi uit. Althans, ik zie er niets geks aan. Het zijn gewoon twee pleisters.  Maandag ga ik voor controle naar de kliniek.
 
Mijn borsten zijn nog redelijk opgezwollen, als in 'drie dagen na een bevalling en een enorm melkoverschot' maar... toch mooi aan het worden. Ze worden al iets zachter 💞

Morgen is het ongemakkelijke gevoel als het goed is een eind weggetrokken. Ik las bij meerdere mensen dat dag drie het lastigste was maar die dag heb ik hopelijk gisteren gehad. Vandaag voel ik me nog wat beurs, maar verder prima.

Ik ben er enorm blij mee en ik heb echt absoluut geen spijt! Het is zo fijn mezelf weer met een normale vorm te zien. Als ik nu de foto's zie van ervoor snap ik alleen niet dat ik het niet eerder heb gedaan. Ik vond het echt vreselijk om zo plat te zijn.

Ik kan niet maar moet wel wachten met allerlei mooi ondergoed uitzoeken. Ik heb zo veel zin om weer mooie bh's te kunnen kopen in plaats van vormeloze onsexy topjes omdat al het andere toch als twee lege bakjes voor mijn borstkas hing💜

Zal over een week nog wel eens een update doen. Ik hoop dat iemand die zoekt naar ervaring hiermee iets aan mijn verhaal heeft. Een berichtje sturen via Instagram kan altijd: hier mijn account.

04-12-2019

Borstvergroting, 1 dag na de operatie


De eerste dag na de operatie zou het moeilijkst zijn. Fijn, dan hebben we die maar gehad. Moeilijk...  dat valt wel mee.

Stomme dingen die ik niet kan: 

- een appel snijden
- de deur van de wasmachine open doen
- zeeppompjes indrukken
- opstaan uit bed. het gaat vermoedelijk wel maar een hand in mijn rug is makkelijker
- een panty aantrekken (vanmorgen)


En heel veel andere dingen, zoals op mijn handen lopen, gewicht heffen, mijn jas aantrekken en het meeste huishoudelijk werk. Hoef ik gelukkig ook niet te doen deze dagen.

De gewone dingen lukken allemaal wel, gelukkig. Zoals slapen. Met drie kussens en liggend op mijn rug heb ik toch nog een uur of zes geslapen, en vanmiddag nog even. Dat viel me niet tegen want ik had me voorbereid om een doorwaakte nacht. Maar zelfs slapen doe ik in slow motion, zo traag ben ik 😊

Pijn en zulke dingen...
 
De compressiekousen heb ik uitgetrokken, aangezien ik niet echt tot de doelgroep van bloedproppen behoor en geregeld beweeg. Wat een zaligheid was dat.

Net als even die gruwelijk strakke sportbh los doen. En oh en ah, wat zijn ze 🎈🎈weer mooi 💖💖 En keihard, maar ik kijk er naar met het idee dat dat nog wegtrekt natuurlijk.
Ik heb meer last van die bh dan van de rest. Zeer doet het niet, het is alleen ongemakkelijk. Hoewel iemand anders het misschien wel als 'zeer' zou beschrijven. Ik weet het niet.

Gisterenavond ben ik gestopt met de zware pijnstillers, ik werd er duizelig en misselijk van en doe het nu met elke zes uur twee paracetamol en dat gaat prima. Sowieso is het natuurlijk beter voor je lichaam om zo min mogelijk van die middelen te gebruiken. Ik probeer het nu met 1  paracetamol, meer nemen kan altijd nog.


Eten en drinken

Ik drink heel veel water, bouillon, eet fruit en groenten, flatbrød en wat andere lichte dingen. Ik neem netjes mijn vitaminen. Ik zorg dat ik geregeld beweeg. Met mijn rug en schouders, een stukje lopen... blijven bewegen en veel drinken en rusten zijn belangrijk. Dus dat doe ik.

En verder...

Ben ik er echt heel, heel blij mee. Ik kan niet wachten tot ik weer wat meer kan doen want stil zitten, hoewel vandaag best aangenaam, is niets voor mij. Maar dat wist ik van te voren: een paar dagen alleen het hoognodige doen, vrijdag weer in de douche (woohoo), langzaamaan weer opbouwen en niets overhaasten. Geen zware wasmanden naar buiten sjouwen om de was aan de droogmolen te hangen, hoe verleidelijk ook 😉









03-12-2019

Borstvergroting, 0 dagen na de operatie.

Dus. Zit er iemand te wachten op een verhaal over de dag van de borstvergroting? Nee? Nou vooruit, hier komt het :D

Zaterdag was ik hyper en blij. Zondag was ik geestelijk heel kalm maar mijn lichaam voelde als na vijf koppen koffie, zonder de vijf koppen koffie. Lekker goedkoop. Zondag maakte ik foto's en gooide ik mijn bh's weg. Ha! Niet meer nodig. In elk geval niet in maat penlight (AA)

De dag zelf

Vanmorgen had ik het briljante idee om toch maar te ontbijten. Om zes uur. Goh, was dat een dom idee. Normaal doe ik dat tegen tienen en ik was misselijk daarna. Heb nog een dik uur extra geslapen, dat was heerlijk en daarna ging het wel weer.

Nog steeds was ik in mijn hoofd helemaal kalm, ik heb letterlijk niet een keer gedacht van 'wat als....' of me zorgen gemaakt. Alleen even over het feit dat ik natuurlijk de dag ervoor ongesteld werd. (tip: twee tampons tegelijk voor de zekerheid :D) dus ook dat ging prima.
Mijn lijf was echter nog wat misselijk en voelde wederom wat hyper. Niet heel gek uiteindelijk.

Gisteren en vandaag moest ik wassen met hibiscrub, om te ontsmetten. Sieraden af, niet opmaken, niet eten na kwart over zes en niet drinken na na tienen, voor de operatie van 12 uur.

Toen ik eenmaal bij de kliniek was -gewoon hier boven het plaatselijke winkelcentrumpje, zo handig- was ik ook lichamelijk helemaal kalm. Ik kon mijn kleren tot aan onderbroek uitdoen en kreeg een prachtig wijd hemd aan, compressiekousen en een kapje op mijn hoofd.

De mensen daar waren allemaal zo lief en voorkomend en behulpzaam. De chirurg tekende af waar hij moest wezen, maakte foto's en vroeg of ik nog steeds 300 cc wilde proberen. Uiteindelijk ben ik voor de 275 cc gegaan. Als iets moet worden geprobeerd, was er de kans om een wat minder natuurlijk resultaat en qua hoeveelheid maakte het weinig uit.
(Zoals ik het nu zie, zijn ze zoals een paar dagen na mijn bevallingen. Een goede c. Perfect!)

En verder naar de anesthesiedame. Ik kreeg een pil, een infuus, een enorme plakker, mijn bloeddruk werd gemeten en ze vroeg of het goed was als ze het slaapmiddel gingen geven. Dat was geweldig. Het was als 's avonds in slaap vallen met een boek maar dan in drie seconden.

En toen ik wakker werd zat ik in een comfy stoel en had ik borsten :D  Raar!

Waah :D

Prachtig :') en *snif*

Mijn waardes waren prachtig, volgens de mevrouw die bij me was toen ik ontwaakte. Fijn, fijn!

Ik dommelde steeds weer weg maar kon tussendoor sap drinken en druiven eten tot ik mijn kleren weer aankreeg, op kon staan, naar het toilet kon lopen en de man me met de drie dametjes op kwam halen.

Om half zeven had hij heerlijk eten gemaakt. Ik had honger! Inmiddels voel ik niets meer van de narcose en heb ik toch maar niet eigenwijs de voorgeschreven pijnstillers genomen.

Morgen zou de pijn het ergste zijn. Als ik het nu moet beoordelen is als schaal 1 op 10 is het 2 ofzo. Het valt me zo vreselijk mee. Voel me nu frisk som en fisk 🐠 maar de nacht is nog niet begonnen dus er is een kans dat ik morgen wel anders piep. Dat, en misschien de effecten van de onderbewuste spanning en narcose. We zien wel. Voorlopig is het niet echt pijn, meer ongemak. En vooral enorm veel blijheid. 

Ik probeer geregeld met mijn schouders te bewegen want de spierpijn daarvan lijkt erger dan het ongemak in mijn voorkant. Sta regelmatig op.

De voorschriften per arts zijn zo verschillend. Niet tillen, niet boven je schouders met je armen is wat ze allemaal zeggen en wel, dat laat ik wel uit mijn hoofd ja 😁

Die 'van mij' zei dat ik zo min mogelijk moest doen, niet naar buiten en alleen rusten, eten, drinken, naar toilet en slapen.

Anderen vertellen dat met mate en geregeld bewegen, een beetje frisse lucht en je armen en schouders bewegen het beste is, om je circulatie weer op gang te krijgen en te houden.
Ook de malle kousen worden door meerdere artsen niet of maar heel kort voorgeschreven, wegens niet nodig en ik denk dat ze, aangezien ik goed kan bewegen en nergens last van heb, ze ook wel uit mogen binnenkort.

Dus ja... ik ga me absoluut niet voorbij lopen en laat de man deuren openen, autogordels vast- en losmaken en drinken halen. Aah, het voelt wel.... luxe. 'Vraag maar aan papa' is mijn standaard antwoord aan de kinderen, die me allemaal steeds heel voorzichtig knuffelen.

En blij. Ik ben er zo zo zo blij mee. Ik ben zo blij dat ik het heb gedaan.

Zonder make up, met sexy bandasje en sportbh. Maar kjempefornøyd :D


En heel, heel erg bedankt met iedereen die meeleefde en berichtjes stuurde. Ik heb het met wat tranen achter m'n ogen gelezen 🌹🌹🌹😘😘😘